Jerash en de Dode Zee

posted in: Jordan, Vakantie | 0

Gisteren hebben we de groep waar we de komende dagen mee gaan optrekken ontmoet, en ook onze toerleider Ayman.  Het is een minder gevarieerde groep dan anders want de gemiddelde leeftijd ligt een stuk lager dan ons.  Op één jong stelletje na zijn het allemaal alleenstanden, en dan ook nog eens allemaal vrouwen en een man.  Er is een oudere dame tussen, de rest is niet ouder dan zo’n 35 jaar.  We begonnen de kennismaking met een etentje in de stad.  We laadden allemaal in taxis en gaan naar het gebied waar Gepke en ik gisteren reeds waren.  Hier gaan we buiten aan een grote tafel eten, waarbij het ditmaal echt middenoosten eten is.  Blijkbaar valt dit niet goed bij Gepke die nog maar een paar happen binnen heeft als ze naar de straat toe vlucht.  Als ik haar daarnaartoe volg, vind ik haar met een meute mensen om haar heen in de vuilnisbak staan overgeven.  Ayman regelt meteen een taxi voor ons om terug naar het hotel te keren, terwijl de rest uit gaat drinken.

Terug in het hotel blijkt het allemaal nog niet beter te gaan, want Gepke d’r buik wil het echt allemaal kwijt.  Het resulteert in een slecht nachtrust, en s’ochtends blijft het ontbijt ook niet op zijn plek.  Toch wil ze mee naar Jerash en de Dode Zee, dus met wat sapjes, een appel en een plastic zak stapt ze met ons in de bus.

Eenmaal in Jerash gaat het ietsje (niet veel) beter en bekijken we de Romeinse ruines hier.  Ayman legt alles uit en na zijn verhaal kunnen we voortaan de layout van elke Romeinse stad herkenen.  De Cardo Maximus,  het Forum, de Decadamus Maximus en veel andere terugkerende herkenningspunten.  Vele tijdperken worden uitgelegd, van Perzië via Grieken en Romeinen naar Byzantijnen, Ottomanen en Arabische Dynastiën.  Veel lijkt toch nog steeds aan Gepke voorbij te gaan, maar ze sjokt dapper achter ons aan.

Na het bezoek aan het historische deel van Jerash, klimmen we weer in de bus voor een rit naar het strand van de Dode Zee.  Inmiddels is Gepke ook wel weer zover opgeknapt dat ze het water wel even in wil.  Het is een vreemde gewaarwording dat zwemmen in de Dode Zee.  Zwemmen kun je het niet echt noemen, het is meer dobberen.  Je kunt met alle wil van de wereld niet zinken in dit super zoute water.  Een aantal leden van de groep gaat zich ook nog even van top tot teen insmeren met modder uit de Dode Zee die allerlei goede helende werkingen wordt toegewezen. Ik hou het zelf maar alleen bij dobberen.

Na het bad nemen we nog een late lunch en vertrekken weer naar Amman, waar we kunnen aansluiten bij de files van het spitsuur.  Onderweg zien we aan de overkant van de Dode Zee de bergen van Israël liggen.  Bovenop kun je bij helder weer Jerusalem zien liggen, maar vandaag is het door de heïge lucht niet te zien, maar als de zon door de wolken breekt ligt heel even Jericho te schitteren: mooi!  Het regent zelfs een beetje onderweg, een zeldzaamheid in dit land.  Om maar niet het risico te nemen de buik weer van slag te maken, houdt Gepke zich maar even afzijdig van een groot diner.  Misschien morgen weer.

 

Dag 6: Verder naar het zuiden

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.