Nieuwsbrief – November 2008

posted in: Nieuwsbrieven | 0

Ik kreeg laatst de vraag “komen er nooit meer nieuwsbrieven”? Blijkbaar zijn de verhaaltjes over onze reisjes naar her en der onvoldoende om de gemoederen rustig te houden. Dus omdat er nog steeds vraag naar is, kunnen we wel weer eens in de pen klimmen om verhaal te doen van wat er zoal hier de laatste tijd is gebeurd.

Een vrij grote ingreep in ons leven afgelopen jaar is de verbouwing geweest. Eigenlijk op een vreemde manier tot stand gekomen. Wij hadden nogal wat pech gehad met hagelstormen die het huis bijna in puin legden, gevolgd door een overstroming in de kelder, problemen met onze waterpomp en een kromgetrokken houten vloer door een lekkende heetwaterverwarming. Al met al zaken die ons tot de gedachte bracht om misschien maar eens te gaan omkijken naar een andere woonstee. Eentje die wat nieuwer was en minder kopzorgen zou bezorgen. Dus wij gingen er af en toe op uit om te kijken bij de nieuwbouwwijken in het stedelijke Denver gebied. We kwamen er al snel achter dat we blijkbaar een vrij dure smaak hebben, want de meeste huizen die wij leuk vonden lagen toch wel een tikkeltje boven het besteedbare budget. Dus maar weer bij onszelf te rade om op een rijtje te zetten wat we nu werkelijk wilden. De meeste zaken die we afgelopen jaar/jaren tegen het lijf waren gelopen waren inmiddels wel afdoende opgelost, maar er bleef toch een aantal items over die we zochten in een nieuewe woonplek:

  • Een modern nieuw huis, geen ouwe spullen meer.
  • Een redelijke tuin waar Gepke haar creativiteit in kwijt kan
  • Minstens 3 slaapkamers waarvan een als kantoor kan worden gebruikt
  • En ruimere “master bedroom” dan die we nu hadden
  • Een redelijk nette wijk, niet een achterbuurt
  • Een woonwerk route die ons niet teveel met files zal confronteren
  • Stadswater (geen gezeur meer met wells en zo)

Met dit lijstje in de hand gingen we op zoek. Uiteraard gingen we het eerst wat dichter bij ons werk kijken, hetgeen aan de westkant van de stad ligt. Het westen van Denver is synoniem met duur. In onze prijsklasse kwamen we dan weer in een simple woonwijk te zitten, vaak dicht bij een lawaaierige drukke weg, met een piepkleine tuin. Daar zaten we niet op te wachten, dus we zochten het maar weer iets verder weg in het oosten. Bij het voormalige vliegveld Stapleton is een hele leuke nieuwe wijk verrezen, en hoewel de prijzen hier vrij hoog liggen was dit toch wel iets waar we een compromis zouden kunnen vinden. Grote tuinen heb je hier niet, eerder het tegendeel, maar je zit eigenlijk overal binnen loopafstand vanaf en er wordt druk gewerkt aan de aanleg van parken. Maar naarmate we er meer over nadachten, merkten we dat we voor meer geld er eigenlijk op achteruit gingen.We gingen nog eens kijken naar ons lijstje en ons huidige huis. Als we nu eens wat geld er tegenaan gooien om het te modernizeren? Na alles wat we de afgelopen jaren er al aan hebben gedaan is het ook alsof we een nieuw huis hebben. Maar wat doe je dan met die kleine slaapkamer? We kunnen misschien wel twee slaakamers bij elkaar trekken of er een stuk aanbouwen. Na alles geinventariseerd te hebben en gebugetteerd, bleek een verbouwing eigenlijk veel meer op te leveren dan een verhuizing. Behalve dan het geklungel met de “well”, maar daar hebben we ons maar even bij neergelegd. Zo gezegd, zo gedaan. Een aannemer in de hand genomen die middels een architect onze ideeën op papier liet zetten. Uiteindlijk dekte het budget wat we in gedachten hadden: 6 meter aan het huis laten bouwen, een nieuw master bedroom en bathroom aan te leggen en de guest bathroom te modernizeren. Al met al minder dan een verhuizing naar de stad, en we zouden onze 1 hectare land lekker kunnen houden.Nu we toch geld aan het uitgeven waren, kon ik me ook wel overgeven aan mijn midlife crisis en schafte vorig jaar een motor aan. In begin deed ik dat meer voor mezelf, maar Gepke had ook midlife crisis neigingen, hoewel meer als passagier. Zij vond het dus erg leuk om achterop de motor te zijn en dat maakte het een beetje moeilijk voor het kleine rode motortje, plus het feit dat Gepke erg weinig ruimte achterop had en er misschien onderweg wel zou afvallen.

Dus in het voorjaar werd het rode ros ingeruild voor een zwarte cruiser van 1600cc, met meer faciliteiten voor de passagier zoals een rugsteuntje en een paar grote bagage koffers om bij wat langere ritten een verschoning mee te kunnen nemen. Gedurende de hele zomer werd dit “het” vervoermiddel voor woonwerk verkeer. Ergens geen overbodige luxe gezien de absurd hoge benzineprijzen we hadden in de zomer. De motor liep gemiddeld 1 liter op 17 km, dus dat was een beetje een pleister op de wonde. We hebben meteen wat langere ritten gemaakt en in Augustus zelf een heuse roadtrip naar Wyoming en South Dakota. Ondanks de stromende regen op de heenweg hebben we er beide van genoten.

Omdat de benzineprijzen lekker hoog waren hebben we ook even de oliemaatschappijen extra gesteund door een RV te huren van de zomer. Wij gebruikten dit gevaarte om mijn zus Astrid en haar dochter Brenda in Las Vegas op te halen en vervolgens lekker kamperend te gaan toeren naar Denver. Dit monster slurpte een ongelofelijke 1 liter op 4 km terwijl de prijzen overal boven de $4/gallon lagen, maar dat heeft de pret nooit gedrukt. Wij hebben met zijn viertjes ontzettend veel lol gehad met “beertje”, zoals wij onze RV hadden gedoopt. Hier staat het hele verhaal.

Op het moment dat ik dit allemaal schrijf bevindt Gepke zich in Nederland. Mem is net weer terug uit het ziekenhuis en kan wel wat bezoek gebruiken op haar nieuwe stek in Sexbierum. Ik blijf als vrijgezel achter in Aurora en pas op de kat en de hond, die overigens de hele week van slag zijn. Blijkbaar is Gepke bij de huisdieren belangrijker dan ik, want ik word door beiden met de nek aangekeken. Daar merk je overigens nooit wat van als Gepke thuis is, want dan vallen ze mij steeds lastig. Hoewel ik van alles van plan was in Gepke’s afwezigheid, is er eigenlijk niets van terecht gekomen. Lekker op de bank hangen en DVDs kijken is eigenlijk ook wel leuk…

Tot zover deze samenvatting van activiteiten op en om Grandbay Ranch. Hopelijk dat ik in de toekomst met wat meer regelmaat in de pen kruip om jullie te onderhouden en op de hoogte te houden. Ik doe mijn best te schrijven als jullie je best doen om te lezen. Voor de US’ers onder jullie, een fijne Thanksgiving toegewenst, voor de NL’ers prettige Sinterklaasfeest.

Groetjes van ons,

Loek & Gepke

 

Share us: Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on Twitter

Leave a Reply