Oman: Laatste dagen in Muscat en reis naar huis

posted in: Oman, Vakantie | 0

De reis met de groep is  gisteren afgesloten en nu hebben we nog twee dagen om in Muscat door te brengen.  We nemen een taxi naar de Corniche, het boulevard gebied aan de Golf van Oman bij  Muscat.  Hier kunnen we voor het eerst sinds lange tijd lekker rustig een wandeling maken in ons eigen tempo.  Niemand die ons zegt niet te ver te gaan, niemand die op ons wacht om weer met de groep verder te gaan, en gewoon weer even zelf bepalen waar we heen lopen.  Het is hier lekker warm en vochtig, dus ons tempo ligt niet echt hoog.  Onderweg kijken we uit over het water, en zien direct onder ons in het water krabbetjes lopen en vissen zwemmen.  Een vogel die op de rotsen staat maakt heel veel lawaai, alsof hij probeert onze aandacht te trekken.  Hij (zij?) lijkt een beetje op de poelsnip die vroeger op de briefjes van 100 gulden stond.

Verderop zien we twee mensen die een foto maken bij een “Experience Oman” bord.  Wij bieden aan van hun samen een foto te maken, en even later maken ook zij van ons een foto.

We raken even in gesprek met onze fotografen; het zijn Duitsers die aan het cruisen zijn op het grote Aida schip wat verderop in de haven ligt.  Ze zijn in Valencia begonnen en hebben allerlei havens in het midden oosten aangedaan.  Wij hadden al gemerkt dat er heel veel extra toeristen momenteel aan land waren, want alle restaurants zaten vol en ook de kleine winkelstraatjes zijn overvol met passagiers van het schip.  Wij hoorden nu dat ze weer om zes uur aan boord moeten zijn, dus wij besluiten te wachten tot de meeste weg zijn eer we een plek gaan zoeken om te eten.  We lopen terug naar de Corniche waar we bij een van de terrasjes allebei een Lemon Mint drankje bestellen.

Zittend op het terrasje houden we ons weer bezig met onze lievelingsbezigheid: mensen kijken.  Het is een bont gezelschap van  lokale mensen en toeristen uit alle hoeken van de wereld.  Wat aardig dat ze zo voor ons heen en weer willen paraderen, zodat wij ze grondig kunnen bestuderen.

We lopen weer verder en gaan kijken wat onze opties zijn voor het eten.  De keuze is beperkt tot Turks of Indiaas; veel echte Omani eettentjes hebben we eigenlijk in het algemeen niet gezien.  We besluiten maar terug te gaan naar ons hotel en bij de buren te gaan eten.  We lopen naar een van de geparkeerde taxi autos en komen met de chauffeur een bedrag van 7 Rial ($18) overeen om ons terug naar huis te brengen.  In Jordanië zou het niet meer dan $5 hebben gekost; dat is het verschil tussen een rijke oliestaat en de armere omringende landen.   Als we even later zitten te eten, komen onze Duitse medereizigers van de groep ook nog even binnenlopen.  Zij gaan vanaf hier nog door naar Dubai om vanuit daar een cruise te maken.  We hadden al afscheid van ze genomen, maar we geven ze toch nog even een knuffel voor we even later teruglopen naar onze kamer.

Het is onze laatste nacht in het hotel; we mogen morgen laat uitchecken om 16:00 uur, maar dan moeten we nog steeds tot 2:00 de volgende ochtend wachten eer onze vlucht vertrekt.  Het wordt met dat in het vooruitzicht een onrustige nacht voor mij. Als we s’ochtends wakker worden nemen we lekker lang de tijd om te douchen, ontbijten en alles weer in te pakken.  Ik probeer mijn reisverslag bij te werken, maar mijn iPad werkt niet echt mee.  Verder hangen we wat rond en uiteindelijk moeten we toch de kamer uit.  Beneden bij de receptie bestellen we een taxi naar het vliegveld.  Als die arriveert kunnen we wederom voor 7 Rial naar het vliegveld.  Blijkbaar is dat een standaard bedrag hier, maar dat wisten we niet toen we pas in Muscat aankwamen want toen hebben we veel meer betaald.

Op het vliegveld aangekomen kunnen we pas inchecken 3 uur voor de vlucht.  Dat betekent dat we dus al die tijd met de koffers moeten rond leuren, niet leuk.  We gaan eerst maar eens kijken of we een hapje kunnen eten, het is tenslotte al bijna 6 uur.  Veel keuze is er niet, alleen een brandnieuwe foodcourt waar nog maar een tentje open is en die serveert voornamelijk koffie.  Alle fatsoenlijke restaurants zitten achter de security maar daar kunnen wij (nog) niet komen.  De keuze valt uiteindelijk maar op … McDonalds!  Tja, als je al weken alleen Middenoosten cuisine hebt gehad, wil je weleens wat anders en de patatjes smaken ons lekker.

Na uren rondhangen kunnen we dan eindelijk de koffers dumpen en met onze boarding passes door security en naar de gate voor de eerste leg van onze reis: Istanboel met Turkish Airlines.  We zijn inmiddels al 18 uur op, en we moeten nog beginnen aan de reis…  De reis naar Istanboel verloop vlot, en Gepke slaapt het grootste deel terwijl ik wat kijk naar series die ik op mijn iPad had gedownload.  Dan volgt de volgende leg naar Frankfurt, wederom met Turkish Airlines en weer kan ik niet slapen, tot ik eindelijk 3 uur voor aankomst in slaap val en wakker wordt als de fight attendent zegt dat ik mijn stoel rechtop moet zetten voor de landing.  In ieder geval genoeg geslapen om te kunnen denken welke kant we op moeten voor de volgende stap.  Eerst boarding cards halen bij de Lufthansa desk, want die hebben we nog niet.  Dan kunnen we 2 uur later weer opstappen voor het laatste stukje naar Denver.  Dit kost weer ruim 10 uur vliegtijd, en als we eindelijk in Denver zijn kun je ons wel opdweilen.  We zijn zo’n 48 uur op stap, met alleen tussendoor wat hazeslaapjes.  Wij zijn dan ook blij als onze oude buurman ons op het vliegveld komt ophalen en even later voor de deur afzet.  Nu nog even wakker blijven tot minimaal 21:00 uur, zodat de jetlag morgen niet te hard toeslaat.  Het is wel heerlijk om na 3 weken weer in je eigen bed te liggen…

 

Groetjes van ons!

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.