Oman: Nizwa en terug naar Muscat

posted in: Oman, Vakantie | 0

De nacht in Safari Hotel is minder prettig dan vorige hotels.  De kamer is vreemd ingedeeld, waar je de badkamer en een soort keuken deelt met een andere kamer.  De andere kamer is niet in gebruik, dus hoeven we niet te delen.  Het ruikt vreemd en dankzij iemand anders in de groep komen we erachter dat we de warm water boiler eerst zelf moeten aanzetten, anders hebben we koud water voor de douche.  De knop daarvoor blijkt in de andere kamer te zitten, evenals de afstandbediening voor de Airco.  Zonder die afstand bediening kun je de temperatuur niet regelen. De afwasbak in de badkamer lekt gewoon op de vloer, de douche is zo klein dat ik er niet echt onder pas.  Het is gewoon een opeenstapeling van kleine ergenissen waardoor we dit niet echt tot de betere hotels kunnen rekenen.

In de ochtend vergeten we dat allemaal weer even als we een bezoek maken aan de Nizwa cattle market.  Het is welliswaar Vrijdag, een heilige dag in de Moslim week, maar het is hier een drukte van belang als hier allerlei beesten worden verhandeld: geiten, schapen, koeien, stieren enz.  De verkopers lopen rondjes om een centrale verhoging en de kopers bieden op de waren die voorbij komen.  Er zijn veilingmeesters die toezicht erop houden dat alles eerlijk gaat.  De eerste persoon die biedt mag nadat ieder ander heeft geboden nog een poging doen om het hoogste bod te evenaren, daarna is de koop gesloten.

Terwijl de dieren worden rondgeleid, doet een stier nog even een poging om een koe te bestijgen.  Het was maar heel kort, dus misschien houd de verhandelaar er nog een kalfje aan over.  Daarna gaan we verder naar de Nizwa Sooq, of handelsplek met vele kleine winkeltjes waar we even kunnen rondkijken.  Gepke is afgeleid, want ze is meer geïnteresseerd in het vinden van een WC die hier blijkbaar schaars zijn.  We vinden er uiteindelijk wel een na eerst eentje te moeten overslaan die in de verbouwing is.  In deze Sooq is ook een Dadelwinkel met een zeer ruime selectie van allerlei soorten dadels.  Niet mijn soort winkel, ik vind dadels gewoon niet lekker, maar wel leuk om hier te grasduinen.  In deze winkel krijgen we ook een uitleg over verschillende zoetwaren die in Oman als snoepgoed worden aangeboden.

We stijgen weer in de 4×4’s en rijden over een eng weggetje vlak bij een celltoren naar boven om uitzicht te hebben op een Mud Brick dorpje in het dal, met een heel groot dadel palm bos ervoor.  We gaan vanaf hier naar beneden om met de auto door dit dorp te “wandelen”.  Daarna gaat de rit verder naar Al-Hamra waar we wel even de auto uitmogen om naar boven te lopen naar een winkeltje waar men allerlei soorten honing verkopen, die hier lokaal wordt gewonnen.  We mogen de verschillende soorten proeven, maar er is gelukkig totaal geen druk om iets te kopen.  We krijgen ook nog allemaal een kopje koffie, hetgeen hier overal vrij gebruikelijk is als je ergens binnenkomt.  Als je geen koffie meer hoeft, moet je met je kopje wiebelen om dat aan te geven.

De meest uitdagende rit voor vandaag begint nu die ons naar Wadi Nakhar zal brengen, dit is de Grand Canyon van de Jebel Shams bergen in Oman.  Het uitzicht is hier inderdaad te vergelijken met de Grand Canyon, alleen ontbreekt de rivier onder in het dal.   De weg naar beneden is weer even stijl en bochtig als naar boven, maar wat we nu nog niet weten is dat deze rit niets is vergeleken bij wat ons morgen staat  te wachten.

Als we even later weer bij het hotel aankomen, blijken onze kamers niet te zijn schoongemaakt.  Volgens het management gevolg van het feit dat we de key cards hebben meegenomen.  Dat is dan een first, want nog nooit is dat bij een ander hotel het geval geweest; ze hebben toch hun eigen sleutels? Weer een minpuntje voor dit hotel.

We zijn dan ook blij dat we de volgende morgen kunnen uitchecken.  We rijden dan naar Misfat Al-Abryeen een plaats met een uitgebreid irrigatiesysteem wat al honderden jaren zijn water via dit systeem in het dorp distribueerd.  Zwemmen hier mag nergens, zoals overal middels borden is aangeven, maar als we langs de kanaaltjes lopen zien we een jongeman in het kanaaltje zitten zich te wassen.  Verderop zat een lokaal vrouwtje de was te doen.

Weer gaan we via een stijle bochtige weg naar een hoog punt in de Jebel Shams bergen en lunchen bij de Al Hoota Rest Stop.  Ahmed waarschuwt ons al vooral een lichte lunch te gebruiken, want er komt een “bumpy ride” aan volgens hem.  Ik neem alleen een bordje soep, maar ik zie anderen een hele grote lunch kiezen, waar ze straks spijt van krijgen.  We gaan namelijk bij een uitzichtpunt een blik werpen op de weg die we straks naar beneden moeten nemen.  Van zo’n grote hoogte ziet de weg er wel bochtig uit, maar we merken het pas echt als we er even later op rijden.  Een 4×4 is hier echt een must, en nog meer high ground clearance, want de weg is vol met gleuven, rul zand en gaten.  Super scherpe haarspeldbochten voeren de boventoon, en af en toe is het meer naar beneden glibberen dan rijden.  Dit allemaal terwijl er soms rechts, soms links diepe afgronden zijn.   Het doet me denken aan de filmpjes die je weleens ziet op YouTube van zogenaamde “Death Routes”.  Ik houd me vast met bezwete handjes en probeer de “oh my Gods” van de chauffeur naast me maar te negeren, laat staan de paniekerige kreetjes van de Duitse Monika achterin.  Zij zegt haar beklag te doen als we weer terug zullen zijn; eerst maar zien dat we het halen.  Tot overmaat van ramp komen we ook nog tegenliggers tegen op deze smalle weg en moeten we vlak langs de afgrond om hun heen rijden terwijl de weg opzij onder onze banden afbrokkelt.  Khamish, onze chauffeur, heeft zijn handen vol aan het besturen, maar wil ook tegelijk de WalkieTalkie bedienen, dus die pak ik maar af en praat in mijn beste Arabisch met de andere autos.  Als we na anderhalf uur beneden in het dal in de Wadi Sahtan Rd rijden richting Wadi Bani Awf, is het ergste achter de rug.  Mijn opmerking over de WalkieTalkie dat het zo leuk was, en we nog even terug moeten gaan om het nog een keer te proberen, wordt met zeer veel protest ontvangen…

Nog eens ruim een half uurtje rijden brengt ons weer op de verharde weg en als we even later weer op de snelweg rijden, ligt iedereen in de auto uitgeput te snurken.  Leuk ritje!

We worden allemaal weer wakker als we in Muscat bij het hotel aankomen waar we een week geleden vandaan zijn vertrokken.  ‘s Avonds hebben  we met z’n allen nog een afscheids diner bij een heel duur Indiaas restaurant.  Na handjes, knuffels en kussen geven trekken Gepke en ik ons terug in onze kamer en gaan naar bed.  Morgen gaan we op onszelf nog even Muscat verkennen.

 

››› Laatste dagen en reis naar huis

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.